Τοποθέτηση Χρίστου Τουλιάτου στο ΔΣ για το ψήφισμα της διοίκησης Θώδα για τον πόλεμο

Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο η διοίκηση Θώδα πρότεινε ένα ψήφισμα για τον πόλεμο που υπερψηφίστηκε με τις ψήφους της διοίκησης και των παρατάξεων Αγγελόπουλου και Αγαπώ Ζωγράφου. Καταψηφίσαμε το συγκεκριμένο ψήφισμα γιατί ήταν εντελώς ανεπαρκές για αυτό που δυστυχώς γίνεται. Η στάση του δημάρχου ήταν αλαζονική και απαξιωτική απέναντι σε κάθε άλλη φωνή στο δημοτικό συμβούλιο που επιχείρησε να πει κάτι διαφορετικό. Δημοσιεύουμε την πλήρη τοποθέτηση του δημοτικού συμβούλου μας Χρίστου Τουλιάτου στη συζήτηση για το ψήφισμα αυτό:

Εδώ και δύο εβδομάδες η Ευρώπη ξαναζεί τον εφιάλτη του πολέμου στο έδαφός της ύστερα από χρόνια. Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου οξύνοντας απότομα τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ακόμα περισσότερο και καμία προοδευτική δύναμη ή δημοκρατικός άνθρωπος δεν μπορεί να μείνει απαθής. Ο πόλεμος είναι εις βάρος των λαών και των απλών ανθρώπων από κάθε πλευρά και πρέπει να σταματήσει άμεσα! Τις συνέπειές του άλλωστε τις πληρώνουν όχι μόνο οι λαοί των εμπόλεμων περιοχών, αλλά και οι λαοί όλου του κόσμου με την πολιτική των κυρώσεων που τελικά αυτοί θα πληρώσουν με την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας και άλλων βασικών αγαθών διεθνώς.  

Η ρωσική εισβολή δεν δικαιολογείται για κανένα λόγο. Καμία λογική αιτίαση για τη συλλογική ασφάλεια διεθνώς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τέτοια πολεμική επέμβαση. Η Ρωσία κάνει τραγικό λάθος επιχειρώντας να μιμηθεί τις μονομερείς πρακτικές της Δύσης. Με τον τρόπο αυτό συμβάλει και αυτή σε μεγαλύτερη όξυνση και αποσταθεροποίηση διεθνώς. Για αυτό ζητάμε άμεση παύση των εχθροπραξιών και άμεση αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων. Ταυτόχρονα απαιτείται μία δημοκρατική επίλυση του ουκρανικού ζητήματος με σεβασμό στα κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και εθνοτικά δικαιώματα όλων των λαών της χώρας. Χωρίς ακροδεξιές και νεοναζιστικές συμμορίες που δολοφονούν, χωρίς το ΝΑΤΟ και τους εξοπλισμούς του.    

Γνωρίζουμε πολύ καλά, βέβαια, ότι οι ευθύνες για ό,τι γίνεται δεν γεννήθηκαν ξαφνικά λίγες μέρες πριν. Ζούμε σε μία χώρα του ΝΑΤΟ και σε μία γειτονιά που βομβαρδίστηκε βάρβαρα από αυτό το 1999 (Γιουγκοσλαβία). Δεν ξεχνάμε τη βαρβαρότητα της πολεμικής πολιτικής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και συμμάχων τους όπως το Ισραήλ, μαζί με την πρόθυμη συνεργασία χωρών της ΕΕ, στην Παλαιστίνη, το Λίβανο, τη Βοσνία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, πιο πρόσφατα τη Συρία και τη Λιβύη. Δεν ξεχνάμε τα αμερικανοκίνητα πραξικοπήματα σε όλο τον κόσμο, και στη χώρα μας το ’67, και πιο πρόσφατα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να μη σηκώσουν αγωνιστικό κεφάλι οι δημοκρατικοί λαοί τους. Δεν ξεχνάμε τις ευθύνες ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για το διαμελισμό της Κύπρου το ‘74. Έναν διαμελισμό που προέκυψε από τουρκική εισβολή σε κυρίαρχο κράτος, κάτι που ξεδιάντροπα κάνουν ότι ξεχνούν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Μητσοτάκης δηλώνοντας ότι σήμερα γίνεται εισβολή σε ευρωπαϊκή κυρίαρχη χώρα για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!  

Η πολιτική επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, παρά τις αντίθετες δεσμεύσεις του μετά την πτώση της ΕΣΣΔ το 1991, ρίχνει λάδι στη φωτιά του πολέμου εδώ και χρόνια. Κάτι που δεν κρύβουν ούτε οι ίδιοι οι ΝΑΤΟϊκοί στα έγγραφά τους, όπου στοχοποιούν επίσημα εδώ και χρόνια την Ρωσία και την Κίνα ως τους «αντιπάλους» που χρειάζεται το ΝΑΤΟ για να δικαιολογεί την ύπαρξή του και σήμερα μετά τη λήξη του «Ψυχρού Πολέμου». Το ΝΑΤΟ ήταν και παραμένει ο παγκόσμιος χωροφύλακας, ο βασικός υπαίτιος των πολεμικών αναφλέξεων και της ειρήνης διεθνώς, η κύρια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Η αντίθεση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και η ήττα του ευρωατλαντισμού από την πάλη των λαών είναι προϋπόθεση για την παγκόσμια ειρήνη. Ακόμα περισσότερο σε μία ΝΑΤΟϊκή χώρα όπως είναι δυστυχώς και η δική μας.

Το αφήγημα της «δημοκρατικής Δύσης» (που υποτίθεται ότι υπηρετεί το διεθνές δίκαιο…) έναντι της «αυταρχικής Ανατολής» (που λειτουργεί μονομερώς και επιθετικά) δεν είναι παρά το ιδεολογικό προκάλυμμα της ΝΑΤΟϊκής επιθετικότητας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των συμφερόντων του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού. Πού ήταν η «δημοκρατικότητα» της Δύσης όταν δεν αναγνώριζε τις κυβερνήσεις Τσάβες και Μαδούρο που ο λαός της Βενεζουέλας εξέλεγε δημοκρατικά με πανηγυρικό τρόπο, με ποσοστά συμμετοχής και εκλογής μεγαλύτερα από αυτά με τα οποία εκλέγονται δυτικοί ηγέτες; Πού ήταν η «δημοκρατικότητα» της Δύσης όταν ο ελληνικός λαός είπε με συντριπτικό ποσοστό ΟΧΙ στα μνημόνια και το επαχθές χρέος στο δημοψήφισμα του 2015, όπως και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί (Γαλλία, Δανία, Ιρλανδία) είπαν ΌΧΙ στις επιταγές της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας σε άλλα δημοψηφίσματα παλιότερα; Πού ήταν ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και η άρνηση μονομερών επεμβάσεων στις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν; Πού είναι η «δημοκρατικότητα» της Δύσης σήμερα που όποια δημοκρατική φωνή τολμά να ψελλίσει κάτι και για το ΝΑΤΟ και τις ευθύνες του στοχοποιείται αμέσως στο βωμό ενός σύγχρονου φιλονατοϊκού μακαρθισμού; Όταν λογοκρίνονται ή κλείνουν ρώσικα δημοσιογραφικά μέσα και παραστάσεις ρώσικων πολιτισμικών έργων με πρόσχημα το «δικαίωμα της ελεύθερης πληροφόρησης και ενημέρωσης» όπως γράφουν τα κείμενα της ΕΕ; Είναι προφανές ότι το διεθνές δίκαιο γίνεται επιχείρημα ή κουρελόχαρτο ανάλογα με τα συγκυριακά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων.    

Πού ήταν η «δημοκρατικότητα» της Δύσης όταν έγινε πραξικόπημα στο Μαϊντάν το 2014 στην Ουκρανία ενάντια σε μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση; Ένα πραξικόπημα με χρηματοδότηση από ΗΠΑ και Γερμανία, με άμεσους αυτουργούς ακροδεξιούς και νεοναζί που έσφαξαν απροκάλυπτα κόσμο στην Οδησσό και αλλού. Και συνέχιζαν τις εκκαθαρίσεις όλα αυτά τα χρόνια με την υποστήριξη της νέας ουκρανικής κυβέρνησης που πέρασε νόμους απαγόρευσης της ρωσικής, ελληνικής, ουγγρικής και ρουμάνικης γλώσσας και κουλτούρας, αλλά και συνδικάτων και αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων. Δυστυχώς και όσα γίνονται σήμερα δεν είναι άσχετα με όλα αυτά.

Τέλος, το πλέον σημαντικό για εμάς και το τι κάνουμε εδώ στη χώρα μας.  Μία χώρα που εντάσσεται στο στρατόπεδο του ευρωατλαντισμού και οι ευθύνες όλων των κυβερνήσεών της είναι μεγάλες για την εκχώρηση διευκολύνσεων, υποδομών και δυναμικού της σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Η ένταξη σε αυτούς τους σχεδιασμούς, ήδη από την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την πλήρη πρόσδεση στον αντιδραστικό άξονα Ισραήλ-Κύπρου-Αιγύπτου υπό τη σκέπη των ΗΠΑ, παίρνει ακόμα πιο αναβαθμισμένο χαρακτήρα επί κυβέρνησης Μητσοτάκη με τη νατοϊκή χρήση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και της βάσης της Σούδας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, η αντίθεση στους υπέρογκους και πανάκριβους εξοπλισμούς την ώρα που ο λαός βιώνει την ακρίβεια και τη διάλυση της δημόσιας υγείας και υπηρεσιών, η απομάκρυνση των νατοϊκών και αμερικανικών βάσεων και επιστροφή όλων των ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών από αποστολές στο εξωτερικό και τελικά η έξοδος της χώρας από το ΝΑΤΟ είναι καθήκοντα πρώτης γραμμής για το εργατικό, λαϊκό και αντιπολεμικό κίνημα. Μόνο έτσι μπορεί να κατακτηθεί μία πορεία ουσιαστικής ανεξαρτησίας με το λαό μας νοικοκύρη στον τόπο του.             

Για όλους αυτούς τους λόγους το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Με μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό να βάλει φραγμό στην πολεμική βαρβαρότητα που ζούμε πλέον όλο και πιο κοντά μας.

Εκτιμούμε ότι το ψήφισμα που κατέθεσε η διοίκηση Θώδα επιλέγει να αποσιωπήσει όλα τα παραπάνω και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η διοίκηση προέρχεται από πολιτικές παρατάξεις και κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που δεν είπαν τίποτα για όλα αυτά, αντιθέτως συχνά τα στήριξαν ενεργητικά. Είναι τα κόμματα του «Ανήκομεν εις τη Δύση» του Καραμανλή, του «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» του Κανελλόπουλου προς τον αμερικάνο στρατηγό Βαν Φλιτ στον εμφύλιο πόλεμο, του «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη στην κρίση των Ιμίων, του «Ήμαστε πάντα στην σωστή πλευρά της Ιστορίας» του Μητσοτάκη τώρα. Είναι κραυγαλέα υποκρισία να θυμούνται ξαφνικά τον πόλεμο σήμερα όταν σε τόσους πολέμους εδώ και δεκαετίες σιώπησαν και συναίνεσαν επειδή τους έκαναν «τα δικά μας καθάρματα» όπως είπε κάποτε ένας πρόεδρος των ΗΠΑ για φιλικούς προς τη χώρα του δικτάτορες…Αρνούμαστε να γίνουμε Λωτοφάγοι και υποκριτές, για αυτό δεν υπερψηφίζουμε το ψήφισμα που κατέθεσε η διοίκηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s